12292

12292

مقايسه¬ي بهبود مقاومت خزشي مخلوط¬هاي آسفالتي با استخوان¬بندي سنگدانه¬اي (SMA) با استفاده از پليمرهاي الاستومر-ترموپلاستيك

كارشناسي ارشد

عمران - راه و ترابري

شهريور 1392

شهريور 1392

دكتر حسن زياري

چكيده شيارشدگي يكي از دلايل اصلي خرابي روسازي¬هاي آسفالتي به شمار مي¬آيد و مقابله با آن پيوسته مدنظر بوده است. مخلوط¬هاي آسفالتي با استخوان¬بندي سنگدانه¬اي (SMA) به عنوان مخلوطي مقاوم در برابر اين خرابي مطرح است كه با برقراري تماس سنگدانه بر روي سنگدانه بار وارده از طرف چرخ¬ها را به لايه¬هاي زيرين انتقال مي¬دهد. در اين بين نياز به افزودني¬ها به منظور حفظ ساختار درشت¬دانه¬ها و جلوگيري از ريزش قير براي دستيابي به حداكثر پتانسيل مقاومت در برابر شيارشدگي احساس مي¬شود. در اين پژوهش به بررسي تاثير پليمرهاي الاستومر-ترموپلاستيك در بهبود مقاومت خزشي با بهره¬گيري از آزمايش خزش ديناميكي پرداخته مي¬شود. بدين منظور مقاومت خزشي مخلوط¬هاي اصلاح شده با يك پليمر ترموپلاستيك با ساختار اصلي پلي اتيلن و دو پليمر پليمر الاستومر-ترموپلاستيك شامل SBS و پليمري با ساختار اصلي اتيلن-وانيل-استات مورد ارزيابي قرار گرفت. همچنين پليمرهاي داراي ساختار اصلي پلي اتيلن و اتيلن-وانيل-استات را مي¬توان به دو صورت اختلاط با قير و اختلاط با مخلوط آسفالتي مورد استفاده قرار داد كه در اينجا تاثير اين دو روش نيز بر مقاومت خزشي بررسي شده است. نتايج نشان مي¬داد كه در روش اختلاط با قير، مخلوط¬هاي حاوي اتيلن-وانيل-استات به طرز چشمگيري داراي بيشترين مقاومت خزشي هستند و پس آن مخلوط¬هاي اصلاح شده با SBS و پلي اتيلن به ترتيب قرار دارند. همچنين نتايج حاصل از اختلاط پليمر با مخلوط آسفالتي مشخص كرد كه اين روش براي پليمر با ساختار پلي اتيلن مناسب نيست وتغييري مقاومت خزشي حاصل نمي¬شود. اين در حالي است كه پليمر با ساختار اتيلن-وانيل-استات داراي بهبود در مقاومت خزشي مي¬باشد. اين بهبود كمتر از روش اختلاط با پليمر بود كه علت آن را مي¬توان كاهش ميزان مصرف قير به سبب استفاده از الياف سلولوزي در اين روش برشمرد. واژه‌هاي كليدي: آسفالت با استخوان¬بندي سنگدانه¬اي،پليمرهاي الاستومر ترموپلاستيك، اختلاط با قير، اختلاط با مخلوط آسفالتي، خزش ديناميكي.