چكيده اين پژوهش با هدف ساخت بدنه‌هاي نيتريد سيليسيمي به روش ريخته‌گري ژلي و بررسي عوامل موثر بر فرآيند انجام شد. مقدار و نسبت‌ مونومرهاي مورد استفاده، نحوه خشك كردن و خروج مواد آلي از جمله عواملي بودند كه به كمك آزمون‌هاي پتانسيل زتا، زمان انتظار براي ژل شدن، زمان ژل شدن، تغييرات وزن در حين خشك شدن، استحكام خام، انقباض خشك و آناليز حرارتي بررسي شدند. بعلاوه روشهاي ميكروسكوپ الكتروني روبشي و تفرق اشعه ايكس براي قضاوت در زمينه ساختار فازي و ميكروسكوپي مورد استفاده قرار گرفتند. در تحقيق پيش‎رو دوغاب‌هايي با 70 درصد بار جامد از پودر نيتريد سيليسيم زير mμ 3 و سيستم مونومري AM-MBAM با نسبت و مقادير مختلف تهيه شدند. مقادير مونومر بين 7-2 و نسبت AM/MBAM بين 4-1 تغيير داده شد. در ادامه اين دوغاب‌ها با افزودن كاتاليزور و آغازگر تحت عمليات ريخته‌گري در قالب پليمري قرار گرفتند. قطعات پس از خروج از قالب در سه محيط مختلف خشك و سپس شرايط بهينه خروج مواد آلي بررسي گرديد. نتايج حاصل نشان دادند كه افزايش درصد مونومر در نسبت ثابت و همچنين افزايش اتصال دهنده عرضي(MBAM) در درصد‌هاي ثابت مونومر(كاهش نسبت)، باعث افزايش زمان ژل شدن، بيشينه دماي گيرش و استحكام بدنه‌هاي خام شده ولي زمان انتظار براي ژل شدن و درصد انقباض و تغيير شكل نمونه‌ها را كاهش مي‌دهد. مقدار بهينه مونومر 6درصد و نسبت بهينه AM/MBAM 3 بدست آمد. با بررسي پارامترهاي خشك كردن بهترين راه خشك كردن به صورت 10 ساعت در محيط و 14 ساعت در خشك كن C˚70 بدست آمد. نتايج آناليز DTA/TG نشان داد كه مواد مونومري در محدوده‌ي دمايي C˚600-350 مي‌سوزند و از قطعه خارج مي‌شوند. پس از پخت نهايي بدنه‌هايي با دانسيته 91% و استحكام خمشي سه نقطه‌اي MPa418 تهيه شد. واژه‌هاي كليدي: شكل دهي، ريخته‌گري ژلي، محلول مونومري، نيتريد سيليسيم