13357

13357

تأثير قابليت دسترسي به شبكة حمل‌ و نقل جاده‌اي بين شهري بر توسعه

كارشناسي ارشد

عمران - راه و ترابري

فروردين 31

فروردين 31

دكتر حميد بهبهاني - دكتر علي منصور خاكي

چكيده با افزايش سطح دانش و فهم بشر، كيفيت و وضعيت زندگي او همواره در حال بهبود و ارتقا بوده است. بعد از رنسانس كه انقلابي فكري در اروپا رخ داد، پتانسيل‌هاي فراوان اين ملل، شكوفا و متجلي گرديد اما متأسفانه در همين دوران، كشورهاي شرقي روند رو به رشدي را تجربه نكرده و بعضاً سيري نزولي طي نمودند. مطالعات نشان داده است كه در كشورهاي در حال توسعه، توجه به زيرساخت‌ها و بهبود وضعيت كيفي آن، به طور مستقيم و چشمگير در فرآيند توسعه، رشد اقتصادي و نتيجتاً توسعة اجتماعي اين كشورها نقش دارد. اين اثر رفته‌رفته با توسعه‌يافته‌تر شدن منطقه كاهش‌يافته و عواملي ديگري غير اززيرساخت‌هايي نظير راه، جايگزين آن مي‌شود. مطالعة حاضر در تلاش است تا وضعيت استان‌هاي كشور را با توجه به دسترسي آن‌ها به مناطق ديگر، بررسي نموده و براي اين منظور، از دو تابع قابليت دسترسي استفاده شده است. اول، تابع مرسوم در ادبيات قابليت دسترسي كه بر مبناي معكوس فاصلة جاده‌اي توليد شده و كشور را در سه مقطع زماني 80، 85 و 89 مطالعه نموده است و دوم، تابع معكوس مجذور فاصلة جاده‌اي بين استان‌ها در همين سال‌ها. سپستأثير و رابطة آن با توسعة اقتصادي كشور كه در اين مطالعه با توليد ناخالص داخلي بدون نفت از آن ياد مي‌شود، بررسي شده است. اين مطالعه نشان مي‌دهد كه بر مبناي توابع انتخابي، كشور ما نسبت به كشورهاي پيشرفته از نظر شبكة راهي، حساسيت بيشتري نسبت به بعد مسير از خود نشان مي‌دهد. واژه‌هاي كليدي : قابليت دسترسي، حمل‌ونقل، توسعه، GDP، رگرسيون