شماره ركورد
15576
شماره راهنما(اين فيلد مربوط به كارشناس ميباشد لطفا آن را خالي بگذاريد)
15576
پديد آورنده
زهرا رضايي
عنوان
ساخت غشاي ماتريس آميخته با استفاده از نانوپركن هاي آلي براي جداسازي دي اكسيدكربن و متان
مقطع تحصيلي
كارشناسي ارشد
رشته تحصيلي
مهندسي شيمي
سال تحصيل
بهمن 1394
تاريخ دفاع
بهمن 1394
استاد راهنما
دكتر تورج محمدي- دكتر اميد بختياري
دانشكده
مهندسي شيمي
چكيده
چكيده
هدف اين پژوهش، ساخت، به كارگيري و ارتقاء كاركرد جداسازي غشاي پليمري كارآمد PEBAX 1657 براي جداسازي CO2 و CH4 است. براي ساخت غشاي نانوكامپوزيت از فاز پليمري پيوسته
PEBAX 1657 و فاز پليمري پراكنده نانوپركن هاي پلي آنيلين و روش ساخت ريخته گري محلول و
تبخير حلال استفاده شد. اثر پارامترهاي غلظت پليمر (% 5 / 12 - 5 / 4)، بارگذاري نانوپركن (% 10 - 0) و غلظت اتانول در حلال (% 80 - 40) بر ساختار و كاركرد جداسازي غشاها بررسي شد. ويژگي هاي ساختاري غشاهاي ساخته شده به كمك آزمون هاي SEM ، FTIR و XRD مورد ارزيابي قرار گرفتند.
بررسي هاي انجام شده نشان داد غشاهاي نانوكامپوزيهي ساخته شده مشخصات ساختاري بهتر، يكنواخت تر و بي نقصي دارند. در اثر نشاندن نانوپركن هاي مذكور در اين غشاها، ساختار نهايي به دست آمده ساختاري آمورف تر نسبت به غشاي خالص پليمري داشتند.
تراوش پذيري گازهاي منفرد CO2 و CH4 از ميان غشاهاي ساخته شده اندازه گيري شد. نتايج آزمايش ها نشان داد كه نشاندن نانوپركن ها در ماتريس پليمري سبب افزايش تراوش پذيري و گزينش گري غشا (حركت در راستاي پشت سر گذاردن كران بالايي روبسون) از ميان غشاهاي
نانوكامپوزيتي نسبت به غشاي خالص پليمري مي شود. در بارگذاري 10 % وزني از نانوپركن هاي
پليمري تراوش پذيري و گزينش گري ايده آل غشاها براي جفت گاز CO2/CH4 به ترتيب از 9/73 به Barrer 2 / 121 (64 % افزايش) و 63/23 به 33 ( 40 % افزايش) افزايش يافت.
واژگان كليدي:جداسازي گازها، دي اكسيد كربن، متان، غشاي نانوكامپوزيت، پي باكس، پلي آنيلين.