19089

۱۹۰۸۹

استفاده از معماري مشاركتي در برنامه‌دهي و طراحي دبستان دخترانه ايرانشهر (استان سيستان و بلوچستان)

كارشناسي ارشد

آموزشي - فرهنگي

۱۳۹۳

۲۶ مهر ۱۳۹۶

دكتر محسن فيضي

معماري و شهرسازي

استان سيستان و بلوچستان در ايران يكي از مناطق محروم كشور از نظر كمبود منابع در حوزه‌ي فرهنگ و آموزش محسوب مي‌شود. نگرش‌هاي قوميتي، عدم تخصيص بودجه‌ي مناسب و نبود امكانات و برابري‌هاي جنسيتي در اين حوزه‌ها از عمده عوامل بازماندن زنان از تحصيل است. همچنين شرايط سياسي، تفاوت‌هاي قومي و مذهبي مردم و تبعيض‌هاي سياسي و مديريتي در منطقه باعث ايجاد اختلافات و دو دستگي ميان دو قوم بلوچ و سيستاني ساكن در استان شده است. يكي از راه‌كارهاي حل اين گسستگي اجتماعي، توسعه‌ي متعادل امكانات ميان دو قوم و استفاده از مشاركت مردمي در برنامه‌ريزي و اجراي امور است. با مطالعات انجام گرفته بر روي ساختمان مدارس در استان و در نظر گرفتن اين موضوع كه بيش از يك چهارم كلاس‌هاي درس داير در شهرها، در شرف تخريب‌اند و با بررسي روش‌ها و سطوح مشاركت جامعه در برنامه‌ريزي و طراحي معماري فضاي زندگيشان، اين مقاله معيارهاي طراحي يك مدرسه‌ي دخترانه در ايرانشهر (بزرگترين شهر بلوچ‌نشين استان) را با بهره‌گيري از مشاركت دانش‌آموزان بومي، پيشنهاد مي‌دهد. اطلاعات به دست آمده ازين همكاري، حاصل تحليل كيفي نقاشي‌هاي كودكان به روش كدگذاري است. نتايج، نشان‌دهنده‌ي اهميت فضاهاي باز، گرافيك و مبلمان محيطي براي اين كاربران است. افزايش كيفيت فضاي تحصيلي و برنامه‌دهي در راستاي مشاركت عمومي‌ مي‌تواند به بالا رفتن كيفيت آموزش در اين منطقه‌ي محروم و همچنين ايجاد حس وحدت و يكپارچگي ميان مردم كمك كند.

1397/04/26

Participation in Designing a Female Elementary School (Sistan-o-Baloochestan province)

7/17/2018 12:00:00 AM

Sistan-o-Baloochestan province is considered one of the least developed regions in Iran regarding the availability of educational and cultural resources. The tribal culture, poor gender equality, and misallocation of budget resources are among numerous factors that prevent female from education. In addition, tribal and religious differences, political climate, and managerial discriminations led to dissension and division in the population. The literature and prior observations suggest that resolution of the division could be achieved through inclusion of people in planning and execution of developmental projects. Therefore, this research is focused on the participatory architecture-based planning for design of a female elementary school in Iranshahr, one of the largest cities in the province, to address the poor educational infrastructure, reduce the gender inequality, and rehabilitate the tribal division. We incorporated local students’ ideas in the form of paintings as a basis for participatory needs assessment. Then, we followed the coding and analysis procedures suggested in the literature. Our findings suggest that open spaces, graphic, and school furnishings are among the most important factors for participants. The results of this research have important contribution to the society in the sense that it leads to an increase in the education quality and a reduce in the tribal division. Furthermore, this research contributes to practitioners in the country through discussing the importance of the participatory architecture and identifying the appropriate methodologies.