چند دهة گذشته شاهد تغيير تدريجي در تحقيق آموزشي‎، كه اهميت يادگيرندگان و نقش آنها در مرحلة زبان‌آموزي را در نظر مي‌گيرد، بوده است. در اين راستا، تحقيق حاضر سعي بر آن دارد كه ميزان مغايرت بين علايق شاگردان در زبان‌آموزي و دريافت دبيران از اين علايق را مورد بررسي قرار دهد. در اين مطالعه، پانصد شاگرد از مدارس استان گيلان شركت كردند. اين شاگردان به يك پرسشنامه در مورد علائق و روش‌هاي برگزيده خود در يادگيري زبان انگليسي جواب دادند. همچنين از پنجاه دبير خواسته شد تا دريافت خود را از علائق شاگردان مطرح نمايند. سپس مقايسه‌اي بين جواب‌هاي اين دو گروه به عمل آمد تا ميزان مغايرت بين علائق شاگردان و دريافت دبيران از اين علائق مشخص شود. نتايج نشان داد كه تفاوت آشكاري بين اين دو گروه وجود دارد و اين تفاوت بيشتر مربوط به فعاليت‌هاي ارتباطي مي‌باشد. علاوه بر اين، اين تحقيق نشان داد كه جنسيت ورشته تحصيلي دانش‌آموزان روي علائق آن‌ها به صورت معناداري تأثير نمي‌گذارد. نتايج اين روش دربردارندة نكات ضمني مثبتي براي تهيه و تدوين مطالب و برنامه‌هاي درسي و همچنين عملكرد دبيران در كلاس مي‌باشد.