6630

6630

بررسي اثر نانو مولكول RGD بر افزايش زيست سازگاري داربست هاي زيست تخريب پذير در

كارشناسي ارشد

مهندسي مواد - بيومواد

1389

1389

حسينعلي پور- رضايي

دكتر محمد رضا نعيمي جمال- دكتر علي صمدي كوچكسرايي

چكيده بر سطح داربست زيست تخريب پذير اكسيد سلولز به RGD اين پروژه با هدف تثبيت پپتيد منظور بررسي اثر آن بر افزايش زيست سازگاري داربست انجام گرفته است. 38° اكسيد نموده، C در دماي NO در اين پروژه ابتدا پودر ميكروكريستالي سلولز را توسط گاز ٢ سپس داربست هاي متخلخل با استفاده از روش پرس خشك تهيه شدند.لازم به ذكر است كه 600 ميكرومتر استفاده شده است - براي ايجاد تخلخل از ذرات پلي متيل متاكريلات با اندازه 300 از طريق RGD كه در نهايت توسط دي كلرومتان از داربست خارج شدند.در مرحله بعد پپتيد پيوند كووالان بر روي داربست تثبيت شد.به منظور اطمينان از موفقيت در پوشش پپتيد از تست استفاده شد.در ادامه پس SEM استفاده شد.جهت بررسي مورفولوژي داربست از تصاوير FTIR از استرليزاسيون قرص هاي هيبريدي بررسي هاي زيستي بر روي آنها انجام گرديد.نتايج بدست و نيز تست سميت سلولي RGD - آمده از بررسي ساختار و مورفولوژي هيبريد اكسيدسلولز كه يكي از تست هاي بررسي زيست سازگاري مي باشد بيانگر بهبود زيست سازگاري هيبريد مي باشد. RGD در مقايسه با داربست بدون RGD - داربست واژه هاي كليدي: مهندسي بافت استخوان، داربست متخلخل اكسيد سلولز، پپتيد آرژنين- تثبيت پپتيد ،(RGD) گلايسين- آسپارتيك اسيد