9270

9270

باززنده سازي عرصه هاي همگاني بافت فرسوده شهري با تكيه بر ابعاد اجتماعي (نمونه موردي: محله ازگل تهران)

كارشناسي ارشد

معماري - طراحي شهري

١٣٩٠

١٣٩٠

دكتر بهزادفر

در سال¬هاي اخير در كشور ما، محله¬هاي فرسوده شهري، به دليل فقدان نظام برنامه¬ريزي و هدايت شهري در دو بعد كالبدي و اجتماعي، مشكلات فراواني را تجربه مي¬نمايد. محلات فرسوده‌ ، از جنبه‌هاي‌ كالبدي‌ و كيفي،‌ با دگرگوني‌هاي ‌فراواني‌ روبرو شده¬اند‌. در تهران فرآيند توسعه شتابان شهري، موجبات كاهش كارآمدي الگوي زيست¬محله¬اي را فراهم آورده¬است و عملاً ظرفيت¬هاي اجتماعي محلات جهت توسعه¬ كيفي ناديده گرفته¬ شده ¬است. بنابراين توجه به رويكردهاي اجتماعي در فرآيند برنامه¬ريزي شهري كشور و بهره¬مندي از ظرفيت¬هاي محله، از جمله توسعه و طراحي فضاهاي عمومي رويكرد جديدي و كاربرد آن ضروري مي¬نمايد. در اين پژوهش هدف بر آن است تا با تمركز بر رويكرد توسعه محله¬اي پايدار، معيارهاي اجتماعي مؤثر بر پايداري توسعه در محله ازگل به¬عنوان نمونه موردي شناخته شود و در فرآيند برنامه¬ريزي محدوده بافت فرسوده و طراحي فضاهاي عمومي آن لحاظ شود. بر اين اساس معيارهاي مذكور به روش توصيفي-تحليلي از ادبيات نظري موضوع، استخراج شده و جهت ارزيابي مولفه هاي اجتماعي پايداري از منظر ساكنين، در قالب پرسش¬نامه و در كل محدوده محله مورد بررسي قرار گرفته است. به اين ترتيب با شناخت كل محله و چهار حوزه تعريف شده آن و مقايسه هر يك از حوزه ها (به روش آماري-توصيفي) با بافت فرسوده محله، پيشنهادات برون رفت از وضعيت مسئله دار بافت فرسوده و باززنده سازي آن در قالب پيشنهاد طراحي فضاهاي عمومي آن ارائه مي گردد. واژگان كليدي: باززنده سازي، فضاهاي عمومي، بافت فرسوده، محله ازگل، ابعاد اجتماعي، توسعه پايدار محله اي.