شماره ركورد
10329
پديد آورنده
كيارش زماني
عنوان
مهدكودك آيندهنگر
مقطع تحصيلي
كارشناسي
رشته تحصيلي
مهندسي معماري
سال فارغ التحصيلي
1405
استاد راهنما
دكتر فاطمه مهديزاده سراج
دانشجوي وارد كننده اطلاعات
كيارش زماني
تاريخ ورود اطلاعات
1405/02/20
دانشكده
معماري و شهرسازي
عنوان به انگليسي
Future-Oriented Kindergarten
چكيده
اين پاياننامه با هدف طراحي يك مهدكودك آيندهنگر با ظرفيت 40 كودك در منطقه 2 تهران، محله شهرك غرب، در محدودهي خيابان پيروزان جنوبي و مجاورت خيابان خوردين تدوين شده است. پروژه شامل دو گروه سني 3 تا 4 سال و 4 تا 5 سال بوده و تلاش دارد معماري را بهعنوان عاملي فعال در شكلدهي به رفتار اجتماعي، رشد عاطفي و پرورش خلاقيت كودكان تعريف كند. در اين طرح، فضا صرفاً بستري براي نگهداري يا آموزش مستقيم نيست، بلكه بهعنوان «ابزار تربيتي» در نظر گرفته شده است كه از طريق سازماندهي فضايي، كيفيت محيطي و نحوهي تعامل كاربران، فرآيند يادگيري را هدايت ميكند.
ضرورت اين پروژه از بازنگري در وضعيت موجود مهدكودكهاي شهري در ايران ناشي ميشود؛ فضاهايي كه غالباً بر الگوي كلاسمحور، تفكيكشده و مبتني بر آموزش دستوري استوارند و كمتر به يادگيري تجربي، تعامل اجتماعي و مهارتهاي زيستي توجه دارند. در شرايطي كه جامعهي معاصر با چالشهايي نظير فردگرايي، كاهش همدلي، ضعف كار گروهي و وابستگي روزافزون به فناوري مواجه است، سالهاي اوليهي كودكي بهعنوان مرحلهاي بنيادين در شكلگيري شخصيت اجتماعي اهميت ويژهاي مييابد. از اين رو، طراحي محيطي كه بتواند مهارتهايي همچون اعتماد، مشاركت، مسئوليتپذيري و حل مسئلهي جمعي را از طريق تجربهي فضايي تقويت كند، به ضرورتي آموزشي و فرهنگي تبديل شده است.
پروژه با تكيه بر مطالعات روانشناسي رشد كودك، نظريات يادگيري تجربي و بررسي نمونههاي موردي موفق بينالمللي، به دنبال خلق محيطي پويا، انعطافپذير و انسانمحور است. ايدهي محوري طرح بر اساس «تعامل بهعنوان ضرورت فضايي» شكل گرفته است؛ بهگونهاي كه سازماندهي فضاها به نحوي طراحي شده كه بسياري از فعاليتها تنها از طريق همكاري و مشاركت گروهي امكانپذير باشند. در اين راستا، ساختار كلاس سنتي به فضاهاي آموزشي چندمنظوره و منعطف تبديل شده كه امكان بازي، كشف، تجربه و تعامل را در سطوح مختلف فراهم ميآورند.
ادغام طبيعت در فرآيند آموزش، يكي ديگر از اركان اصلي پروژه است. ارتباط پيوستهي فضاي داخلي و باز، حضور عناصر طبيعي در محيط يادگيري و ايجاد فضاهاي نيمهباز، بستري براي تقويت تجربهي حسي و آگاهي زيستمحيطي كودكان فراهم ميكند. در كنار آن، مواجههاي هدايتشده و كنترلشده با فناوري و محيطهاي ديجيتال نيز در نظر گرفته شده تا كودكان ضمن حفظ ارتباط با جهان طبيعي، آمادگي زيستن در دنياي آينده را نيز كسب كنند.
طراحي پروژه با تأكيد بر مقياس انساني، حركت آزادانه، خوانايي فضايي و انعطافپذيري عملكردي شكل گرفته و ميكوشد الگويي نو براي فضاهاي پيشدبستاني در بستر شهري تهران ارائه دهد. اين پاياننامه نشان ميدهد كه معماري ميتواند نقشي بنيادين در تربيت نسل آينده ايفا كند و از طريق طراحي آگاهانه، بستري براي پرورش انسانهايي اجتماعي، خلاق و مسئول فراهم آورد.