13050

ملاحظات باز‌طراحي معابر شهري

1399

دكتر علي توكلي كاشاني

رويكرد اصلي حاكم بر بازطراحي معابر شهري، «توسعه پايدار» و به طور مشخص، «حمل ونقل پايدار» است. با ظهور مدرنيسم در اوايل قرن بيستم، خيابانهايي كه محلي براي ايجاد تعاملات اجتماعي و حركت پياده بودند، به محلي براي عبور سريع وسايل نقليه و جابجايي آنها تبديل شدند. به اين منظور، خيابان ها با خطوط مستقيم و عرض زياد طراحي شدند كه به معناي آغاز ساخت و گسترش معابر شهري بود. به دنبال ساخت و سازهاي گسترده شبكه معابر و طراحي و - محور خيابان ها، اثرات منفي استفاده گسترده از وسيله نقليه شخصي و احداث معابر تا دهه 1970 مشخص شدند. از جمله اين اثرات مي توان به افزايش نرخ تصادفات و تلفات ناشي از آن، آلودگي محيط زيست و شكل گيري جنبش هاي زيست محيطي اشاره كرد. اين مسائل، منجر به ظهور رويكردي در تقابل با مدرنيسم شده و به تدريج نگرش جديدي در برنامه ريزي حمل ونقل و طراحي خيابان ها به وجود آمد. ظهور مفاهيم مرتبط با پايداري، تغييرات قابل توجهي را در برنامه ريزي حمل ونقل و طراحي خيابان ها به وجود آورد. چرا كه در اين رويكرد به تمامي جنبه هاي برنامه ريزي و تمامي افراد جامعه توجه مي شود. در طراحي يك سيستم حمل ونقل پايدار، توجه به سه جنبه ايمني، محيط زيست و ايجاد دسترسي براي تمامي اقشار با توانايي هاي متفاوت الزامي است.

5/21/2022 12:00:00 AM

81736

1402/11/10

Urban Street Redesigning

بازطراحي , معابر شهري , خيابان كامل

Redesign , Urban Streets , Complete Streets