15064

بررسي رويكردهاي درماني اخير بيماري ديابت و ساختار داروهاي موثر بر آن

1402

شهرزاد جوانشير

ديابت نوع 2 (T2DM) به دليل شيوع فزاينده جهاني آن و به دليل اينكه حالت هاي مزمن هيپرگليسمي ارتباط نزديكي با چاقي، بيماري هاي كبدي و چندين بيماري قلبي عروقي دارند، همچنان يك مشكل پزشكي قابل توجه است. از زمان كشف اوليه انسولين، درمان هاي دارويي ضد قند خون متعددي براي درمان ديابت توسط سازمان غذا و داروي ايالات متحده (FDA) تاييد شده و همچنين متوقف شده است. براي ارائه يك گزارش به روز از روندهاي فعلي داروهاي ضد-ديابت، اين مرور تجزيه و تحليل جامعي را از كلاس هاي اصلي تركيبات آنتي هيپرگليسمي و مكانيسم هاي آنها ارائه مي دهد: انواع انسولين، بيگوانيدها، سولفونيل اوره ها، مگليتينيدها (گلينيدها)، مهاركننده هاي آلفا گلوكوزيداز (AGIs)، تيازوليدينديون ها (TZD)، درمان هاي وابسته به اينكرتين، مهار كننده هاي كوترانسپورتر سديم-گلوكز نوع 2 (SGLT2) و تركيبي از آنها. تعداد جايگزين هاي درماني براي درمان T2DM در حال افزايش است و اكنون نزديك به 60 دارو تاييد شده توسط FDA وجود دارد. فراتر از اين وجود دارد نزديك به 100 عوامل ضد ديابت اضافي در حال ارزيابي در كارآزمايي هاي باليني. علاوه بر درمان هاي استاندارد انسولين درماني و متفورمين، تركيبات دارويي جديدي نيز وجود دارد، به عنوان مثال، حاوي متفورمين، مهاركننده هاي SGLT2 و مهاركننده هاي دي پپتيديل پپتيداز-4 (DPP4) كه در دهه گذشته كاربرد قابل توجهي پيدا كرده اند. داروهاي مدرن، مانند آگونيست هاي گيرنده پپتيد-1 شبه گلوكاگون (GLP-1)، مهاركننده هاي DPP4 و مهاركننده هاي SGLT2 در بازار داروسازي محبوبيت پيدا كرده اند، در حالي كه جايگزين هاي ارزان تر بدون نسخه در اقتصادهاي در حال توسعه در حال افزايش هستند. ناهمگني بزرگ T2DM همچنين باعث ايجاد فشار به سمت درمان هاي شخصي تر و در دسترس تر مي شود.

6/24/2024 12:00:00 AM

87589

1404/07/14