15538

بررسي پخش آلودگي در مزارع پرورش ميگو

1401

دكتر سيد مصطفي سيادت موسوي

رشد سريع جمعيت جهاني و نياز روزافزون به منابع غذايي، صنعت آبزي‌پروري را به يكي از مهم‌ترين راهكارهاي تامين پروتئين حيواني تبديل كرده است. در ميان گونه‌هاي پرورشي، ميگو به‌دليل ارزش اقتصادي بالا، سهم قابل توجهي از توليد آبزيان را به خود اختصاص داده است. در ايران نيز طي دهه اخير، سطح زيركشت و ميزان توليد ميگو با شتاب قابل‌توجهي افزايش يافته است؛ اما اين توسعه سريع، اثرات زيست‌محيطي قابل‌ملاحظه‌اي به‌ويژه در مناطق ساحلي به‌دنبال داشته است. پساب خروجي مزارع ميگو حاوي غلظت بالايي از مواد مغذي مانند نيتروژن و فسفر، مواد آلي، فلزات سنگين و تركيبات شيميايي است كه مي‌تواند منجر به بروز پديده‌هايي همچون شكوفايي جلبكي، كاهش اكسيژن محلول، افت كيفيت آب، نابودي جنگل‌هاي حرا و آسيب به اكوسيستم‌هاي حساس دريايي شود. بررسي‌هاي ميداني در ايران (به‌ويژه منطقه تياب استان هرمزگان) نشان داده است كه غلظت نيترات، نيتريت، ازت معدني كل و فسفات در پساب اين مزارع طي يك دهه اخير رشد چندبرابري داشته و بار آلودگي قابل‌توجهي به آب‌هاي ساحلي وارد مي‌شود. افزون بر اثرات زيست‌محيطي، كيفيت پايين آب مي‌تواند سلامت انساني و حتي بروز بيماري‌هاي ويروسي در خود ميگوها را تحت تأثير قرار دهد؛ از جمله بيماري لكه سفيد (WSSV) و بيماري مدفوع سفيد (WFD) كه از دلايل اصلي افت توليد در برخي استان‌ها گزارش شده‌اند.

10/14/2023 12:00:00 AM

88871

1404/09/23