7643

بررسي سامانه‌هاي دارو رساني داروهاي پپتيدي براي بيماري ديابت نوع دوم

1397-1399

دكتر اميد وحيدي

ديابت يك بيماري متابوليك و يك مشكل بزرگ بهداشتي با شيوع رو به افزايش در جهان است. اين بيماري يك اختلال مزمن در متابوليسم كربوهيدرات، چربي و پروتئين است و مشخصه‌ي آن افزايش قند خون در بيمار است. در ديابت نوع يك، سلول‌هاي بتا لوزالمعده به‌طور كامل از بين رفته يا غيرفعال مي‌شوند و در ديابت نوع دو كه در بزرگسالان رخ مي‌دهد، حساسيت بدن نسبت به انسولين، كاهش مي‌يابد. در مسير درمان ديابت، استفاده از داروهاي مختلف امكان‌پذير است. انواع داروهاي ضد ديابت، شامل داروهاي پپتيدي و غير پپتيدي مي‌باشد. از مهم‌ترين و معروف‌ترين داروهاي پپتيدي مي‌توان انواع انسولين و مشابه‌هاي گلوكاگون و از مهم‌ترين داروهاي غيرپپتيدي مي‌توان خانواده بي‌گوانيدها، سولفونيلوري‌ها، گلينيدها، تيازوليدينديون‌ها و مهاركننده آلفا –گلوكوزيداز را نام برد. سامانه‌هاي دارو رساني به منظور رسانش دارو به مكان دلخواه در بدن و كنترل ميزان رهايش دارو براي افزايش زمان حضور دارو در محدوده موثر در بدن انسان مورد استفاده قرار مي‌گيرند. براي داروهاي پپتيدي ديابت، سامانه‌هاي مختلف با قابليت‌هاي متفاوتي براي رسانش و رهايش كنترل شده دارو در بدن وجود دارد كه طبق مطالعات انواع نانوذرات اعم از پليمري و پلي‌استرهاي قابل فرسايش، ليپوزوم و هيدروژل جزء راه‌هاي انتقال انسولين در بيماران ديابتي محسوب مي‌شود. در اين پژوهش، به بررسي انواع سامانه‌هاي دارو رساني داروهاي پپتيدي براي بيماران ديابتي پرداخته مي‌شود. واژه‌هاي كليدي: ديابت، دارو رساني، داروهاي پپتيدي، انسولين، نانوذرات

9/19/2020 12:00:00 AM

68947

1399/07/29

Study of Drug Delivery Systems of Peptide Drugs for Type II Diabetes