10998

10998

تعيين قابليت بارگذاري ترانسفورماتور با استفاده از مدل فاري

كارشناسي ارشد

برق‐ قدرت‐ الكترونيك قدرت و ماشينهاي الكتريكي

آبان 1385

آبان 1385

دكتر احمد غلامي

دكتر ابوالفضل واحدي

چكيده تنشهاي حرارتي يكي از مهمترين عوامل زوال عايقي ترانسفورماتور ميباشند. اين تنشها كه عمدتًا در نتيجه بارگذاري سنگين ترانسفورماتور روي ميدهند، در محل داغترين نقطه سيمپيچ (نقطه داغ) شديدتر هستند. بنابراين دماي نقطه داغ عامل اصلي محدودكننده بارگذاري ترانسفورماتور است. با توجه به اين نكته قدم اول در تعيين قابليت بارگذاري ترانسفورماتور، تعيين دقيق دماي نقطه داغ سيمپيچ آن ميباشد. با اين هدف مدلهاي حرارتي مختلفي براي ترانسفورماتور ارائه شدهاند. اين مدلها به سه دسته شامل مدلهاي حرارتي استاندارد (مدل و غيره)، مدلهاي دوگان حرارتي‐ الكتريكي (مبتني بر تشابه فرايندهاي IEC مدل حرارتي ،IEEE حرارتي حرارتي و الكتريكي) و مدلهاي حرارتي مبتني بر هوش مصنوعي (با كاربرد شبكههاي عصبي، منطق فازي و غيره) تقسيم ميشوند. در اين پاياننامه روش تعيين قابليت بارگذاري ترانسفورماتور با استفاده از مدل حرارتي فازي مورد بررسي و يك نمونه از مدلهاي دوگان حرارتي‐ الكتريكي معرفي شده و در IEEE قرار ميگيرد. ابتدا مدل حرارتي ادامه روش بدست آوردن مدل فازي تشريح ميگردد. اين مدل با استفاده از الگوريتم ژنتيك، دستهبندي فازي و روش حداقل مربعات بدست ميآيد. سپس اين سه مدل بر روي يك ترانسفورماتور قدرت و يك ترانسفورماتور توزيع پيادهسازي شده و دماي نقطه داغ بدست آمده توسط اين مدلها با مقادير اندازهگيري شده مقايسه ميشوند. اندازهگيريها توسط دو تن از محققان (ويلاچي و ژارديني) انجام گرفتهاند. در ادامه قابليت بارگذاري پويا و حالت ماندگار ترانسفورماتورهاي قدرت و توزيع مذكور در نرخهاي پيري تعيين شده و نتايج بدست آمده از دو مدل IEEE متفاوت و دماهاي مختلف محيط، با استفاده از مدلهاي فازي و با هم مقايسه ميشوند.