13569

13569

طراحي و شبيه سازي سيستم كنترل كروز انطباقي با قابليت كار در سرعت هاي مختلف با استفاده از الگوريتم هاي تكاملي

كارشناسي ارشد

برق - الكترونيك

مهر ماه 1393

مهر ماه 1393

دكتر هادي¬شهريار شاه¬حسيني

چكيده امروزه با پيشرفت فناوري در قطعات الكترونيكي و استفاده گسترده در حوزه¬هاي مختلف از جمله داخل خودرو، دنياي حمل¬ و نقل عمومي به سمت هوشمند شدن ميل مي¬كند. در اين ميانسامانه كنترل كروز1 يكي از قديمي¬ترين و معروف¬ترين سامانه¬هاي هوشمند مورد استفاده در خودرو محسوب مي¬شود. با وجود آنكه از گذشته تاكنون تحقيقات بسياري روي اين سامانه صورت گرفته است و مدل¬هاي مختلفي از اين سامانه مانند كنترل كروز انطباقي2 و يا كنترل كروز انطباقي شبكه-اي3 عرضه شده است، اما هنوز طراحي چنين سامانه¬اي با بهينه¬سازي محدوديت¬هايي چون حداكثر ميزان ترمزگيري، تغييرات شتاب و حفظ حداقل فاصله ايمن بين دو خودرو كاري بس دشوار خواهد بود. در اين پايان¬نامه سعي بر آن مي¬شود تا با ارائه روش¬هايي نوين و استفاده از الگوريتم¬هاي مناسب در بهينه¬سازي محدوديت¬هاي سامانه مورد نظر، گامي در جهت پيشرفت سامانه¬هاي حمل و نقل هوشمند برداشته شود. امروزه بر هيچكس پوشيده نيست كه تصادف¬هاي جاده¬اي، بيشترين تلفات جاني را در زندگي امروزي بشر به خود اختصاص مي¬دهند. با اين وجود ارائه سامانه¬اي كه بتواند هم از خطرات ناشي از عدم رعايت فاصله ايمني كاسته و هم سرعتي معقول و مطابق با ميل راننده بوجود آورد، چالشي براي طراحي آن خواهد بود. در اين پژوهش با ارائه تابع دنبال¬گر سينوسي، حلقه كنترلي بهينه¬اي براي هسته اصلي اين سامانه ارائه مي¬شود و در ادامه براي پياده¬سازي آن با استفاده از كنترل¬كننده-هاي فازي، از الگوريتم¬هاي تكاملي با در نظر گرفتن محدوديت¬هاي مورد نظر استفاده خواهد شد. نتايج شبيه¬سازي حاكي از آن است كه با روش¬هاي اين پايان¬نامه، 24 درصد كاهش حداكثر ميزان ترمزگيري در شرايط توقف سنگين سيگنال مرجع، 42 درصد كاهش حداكثر ميزان ترمزگيري در شرايط اوليه با انتخاب 3 حالت فازي و 33 درصد كاهش تغييرات شتاب در شرايط اوليه با انتخاب 5 حالت فازي دركنار حفظ حداقل فاصله ايمن بين دو خودرو، بدست¬ خواهد¬ آمد.