18399

۱۸۳۹۹

طراحي مسكن خودكفا در شيراز با تأكيد بر فرهنگ مشاركت در توليد

كارشناسي ارشد

مهندسي معماري پايدار

شهريور ۱۳۹۶

دكتر محمد علي خان محمدي - دكتر سيد باقر حسيني

دكتر مهري بهار

معماري و شهرسازي

زيستگاههاي گذشتهي ايران نسبتاً خودكفا بودهاند، در حالي كه شهرها و روستاهاي امروز از نظر تأمين منايحتاج خود وابسته هستند. زيستگاه خودكفا كه متكي بر تجارب معماري و فرهنگي ايران بودهاست، بستر مناسبي را براي شكلدهي به فرهنگ بومي و هويتبخشي معماري در هر كدام از مناطق كشور فراهم ميآورد و افقهاي جديد را در پژوهشهاي فرهنگي و معماري ايران ميگشايد. خودكفايي همه جانبه زيستگاه ها هم به عنوان ميراثي ارزشمند، جانمايه اصلي الگوي زيستگاه هاي ايراني اسلامي را تشكيل داده است و هم با توجه به تحقيقات گسترده، به – عنوان الگوي نوين زيستگاه مورد توجه كشور هاي توسعه يافته جهان قرار گرفتهاست و پژوهش در اين حوزه هم در ابعاد تاريخي و هم پژوهش هاي آينده نگر از اهميت زيادي برخوردار است. آنچه كه مي تواند بر اهميت اين موضوع اضافه كند توجه به ضرورت هاي توسعه ملي و تسريع جريان اقتصاد مقاوتي است؛ شكل دهي به زيستگاه هاي خودكفا علاوه بر اينكه امكان بهره برداري درست از منابع سرزميني را فراهم ميكند، زيرساخت هاي لازم را براي پي ريزي اقتصادي مقاوم و خودكفا و اشتغال مولد فراهم مي سازد. اين پژوهش با استفاده از بررسي الگوي فرهنگ مشاركت در توليد و طراحي بستر مناسب براي مشاركت ساكنين يك مجتمع مسكوني در توليداتي كه با رفع نيازهايشان، به خودكفايي نسبي مجموعه كمك ميكند، بر آن است گامي هر چند كوچك در جهت دستيابي به زيستگاهي خودكفا بردارد. جهت دستيابي به ابعاد خودكفايي ديدگاه- هاي غالب در منابع مكتوب مورد بررسي قرار گرفت. پس از بررسي منابع، منابع و ديدگاههاي مرتبط انتخاب گرديد. اطلاعات دستهبندي شد و ابعاد خودكفايي استخراج گرديد. با تحليل دادهها مدل پيشنهادي خودكفايي ارائه شد و ايدههاي معماري زمينهساز ابعاد مختلف خودكفايي پيشنهاد شد. سپس ايدههاي معماري زمينهساز افزايش مشاركت ساكنين در توليد كه به خودكفايي كمك ميكنند از طريق پرسش از متخصصين جامعهشناسي و معماري و تحليل پاسخهاي آنها با آزمونهاي آماري مورد ارزيابي قرار گرفت و مسكن خودكفا بر اساس ايدههاي كالبدي مؤثر از نظر متخصصين طراحي شد. واژگان كليدي: مسكن خودكفا، فرهنگ مشاركت، توليد

1396/11/10

9/22/2018 12:00:00 AM

Abstract Iran's past habitats have been relatively self-sufficient, while today's cities and villages are dependent on their needs. Self-sufficient habitat, based on Iranian architectural and cultural experiences, provides a suitable platform for the formation of native culture and architectural identity in each regions and provides new horizons in cultural research and the architecture of Iran. The comprehensive self-sufficiency of habitats, as a valuable heritage, has formed Iranian-Islamic habitats as well as extensive research as a new habitat pattern for the developed countries of the world. Research in This area is of great importance both in historical and prospective research. Paying attention to the necessities of national development and to accelerate the flow of economically viable, can add to the importance of this issue is; the formation of self-sufficient habitats, in addition to providing the right exploitation of land resources, provides the necessary infrastructure for economically sustainable development. This study uses a survey of the pattern of participation culture in design of a self-sufficient residential complex. In order to reach the dimensions of self-sufficiency, the dominant perspectives were reviewed in written sources. After reviewing the resources, sources and related views were selected. The information was categorized and self-efficacy dimensions were extracted. By analyzing the data, the proposed self-sufficiency model was proposed and the ideas of the underlying architecture of various dimensions of self-sufficiency were proposed. Then, the ideas of the architectural context of increasing the participation of inhabitants were evaluated by questioning of sociologists and architects and analyzing their responses by statistical tests and self-sufficient residential complex was designed based on them. Keywords: Self-suuficient Residential Complex, Coproduction Culture, Production