31973

باز طراحي و تغيير كاربري ميراث صنعتي از طريق منظر با رويكرد احياكنندگي و تمركز بر ارتقاء پايداري اجتماعي )نمونه موردي:كارخانه ريسباف اصفهان(

كارشناسي ارشد

معماري منظر

1400

1403/07/15

محسن فيضي-مهدي خاكزند

ندارم

معماري

شهر را مي‌توان به عنوان يك موجود زنده در نظر گرفت كه دائماً در حال گسترش و تغيير است و سلول‌ها و بافت‌ها به تدريج فرسوده مي‌شوند، تخريب مي‌شوند و سپس دوباره جايگزين مي‌شوند. امروزه صنايع سنگيني كه قبلاً به دليل كيفيت نامطلوب محيطي خارج از بافت شهري قرار داشتند، به دليل توسعه سريع شهرهاي بزرگ و رشد بيش از حد حاشيه‌نشيني در دهه‌هاي اخير، توسط بافت‌هاي جديد شهري احاطه شده‌اند. بسياري از مكان‌هاي صنعتي متروكه به‌عنوان مكان‌هاي ميراثي-صنعتي در شهرها در طول صنعتي‌زدايي شهرها در نيمه دوم قرن بيستم و تاكنون باقي ماندند. احياي زمين‌هاي پساصنعتي و معادن متروكه مي‌تواند موقعيت‌هاي جديدي را در فضاهاي شهري ايجاد كند و بسياري از شرايط محيطي مرتبط با اين سايت‌ها مي‌تواند منجر به ايجاد مكان‌هايي براي تعامل و افزايش ارتباطات جمعي ميان شهروندان در راستاي ارتقا سطح پايداري اجتماعي شود . از طرف ديگر، اين سايت‌هاي متروك در صورت خالي ماندن به فضا‌هاي جرم‌خيز تبديل شده و سبب افزايش بزهكاري اجتماعي مي‌شود. بخش مهمي از احياي سايت‌هاي پساصنعتي شامل حفظ ويژگي‌هاي باستان‌شناسي، زمين‌شناسي و اكولوژيكي همراه با ايجاد زيستگاه شامل پوشش گياهي طبيعي مي‌باشد. از طرفي به دنبال ارتقا پايداري اجتماعي، باز‌تعريف عملكردي فضاهاي موجود در كارخانه ريسباف اصفهان به دنبال ارائه راه‌حل‌هاي معماري به منظور پاسخ به نياز‍‌هاي جامعه به عنوان يك ابزار برنامه ريزي و استراتژي براي افزايش تعاملات و ارتباطات شهروندان، انجام شده است . از اين‌رو در طراحي حاضر با استفاده از روش مطالعه نمونه موردي به بررسي مولفه‌هاي پايداري اجتماعي و تاثير آن‌ها در طراحي منظر پرداخته شده است كه در نهايت پس از شناخت و بررسي مولفه‌هاي پايداري اجتماعي تلاش شد كه فاكتورهاي منتج شده به صورت عناصري فعال و تاثيرگذار در طراحي پياده‌سازي شوند.

1403/11/06

Redesigning and changing the use of industrial heritage through landscape with a revitalization approach and a focus on promoting social sustainability (Case study: Isfahan Risbaf Factory)

1/1/1900 12:00:00 AM

The city can be considered as a living organism that is constantly expanding and changing, and cells and tissues gradually wear out, are destroyed and then replaced again. Today, heavy industries that were previously located outside the urban context due to poor environmental quality are surrounded by new urban contexts due to the rapid development of large cities and the excessive growth of suburbanization in recent decades. Many abandoned industrial sites remained as industrial heritage sites in cities during the deindustrialization of cities in the second half of the 20th century and until now. The revitalization of post-industrial lands and abandoned mines can create new situations in urban spaces, and many of the environmental conditions associated with these sites can lead to the creation of places for interaction and increased collective communication among citizens in order to promote the level of social sustainability. On the other hand, these abandoned sites, if left empty, become crime-prone spaces and increase social delinquency. An important part of the restoration of post-industrial sites includes preserving archaeological, geological and ecological features along with creating a habitat including natural vegetation. On the other hand, in order to promote social sustainability, functional redefinition of existing spaces in the Isfahan Risbaf factory has been carried out in order to provide architectural solutions to meet the needs of the community as a planning tool and strategy to increase citizen interactions and communications. Therefore, in the present design, using the case study method, the components of social sustainability and their impact on landscape design have been examined. Finally, after recognizing and examining the components of social sustainability, an attempt was made to implement the resulting factors as active and effective elements in the design.

منظر پساصنعتي، بازطراحي، احياكنندگي، كارخانه ريسباف، پايداري اجتماعي

Post-industrial landscape, redesign, revitalization, textile factory, social sustainability

mina eghbali

mohsen faizi-ehdi khakzand