3678

3678

جداسازي محلول فنل -آب توسط تراوش تبخيري

كارشناسي ارشد

مهندسي شيمي - طراحي فرايندهاي جداسازي

آبان 1383

1383

دكتر تورج محمدي

دكتر عبدالرضا اروجعليان

09

در اين تحقيق جزء فنل از محلولش با آب به روش تراوش تبخيري و به كمك غشاء پلي در متيل سيلوكسان جدا شده است . ميزان كارايي غشاء در غلظتهاي اندك فنل در آب ( از 3/. تا 3 درصد وزني ) و در انواع دماها ( 35 الي 75 درجه سانتيگراد ) و نيز در سرعت هاي متفاوت ( بين 26/. و 53/. Lit/min ) مورد بررسي قرار گرفته است . در تراوش تبخيري دو جزئي محلول فنل در آب بيشترين ضريب جداسازي فنل 10/28 و كمترين شار تراوشي KG/m2.h ) %55 ) بوده كه مربوط به غلظت 3/. درصد وزني فنل و در دماي 35 درجه سانتي گراد و كمترين ضريب جداسازي 3/2 و بيشترين شار تراوشي KG/m2.h) 4/64) مربوط به غلظت 3 درصد و دماي 75 درجه سانتي گراد مي باشند . فرايند جذب فنل بر روي غشاء ، پلي دي متيل سيلوكسان گرمازاست . اين غشاء عملا در غلظت %3wt نسبت به ساير غلظتها انتخاب پذيري كمتري از خود نشان ميدهد و در غلظتهاي بالاتر از آن قادر به جداسازي نيست و مي توان گفت اين غشاء در غلظتهاي خيلي پايين كاربرد بيشتري خواهد داشت . تاثير وجود جزء سوم ( متانول ) در مخلوط خوراك نيز مورد بررسي قرار گرفته است . اگر ميزان آن از يك حد مشخصي ( دراين آزمايش %2/8wt متانول ) بيشتر باشد ميزان كارايي غشاء را كاهش مي دهد . مدل مقاومتهاي سري و رابطه نيمه تجربي شروود براي مطالعه خصوصيات انتقال بكار گرفته شده است و ضخامت لايه مرزي مايع 3 الي 4 برابر ضخامت لايه فعال غشاء شده است . در شرايط هيدروديناميكي موجود ، زمانيكه ضخامت لايه مرزي كاهش مي يابد ،دو مقاومت لايه مرزي و غشاء نيز نزول خواهند كرد . داده هاي تئوري بدست آمده از آنها با داده هاي آزمايشگاهي مقايسه شده است .